Ik ging er eens goed voor zitten. Er zou immers rugbygeschiedenis worden geschreven. Voor Nederland, met Tim Visser's selektie voor de Barbarians tegen Engeland, maar ook voor Noorwegen (Erik Lund maakte zijn debuut voor de Barbarians) en voor Georgië (Davit Kubriashvili maakte ook zijn debuut (volg de link!)).
De Barbarians zijn het feestteam van het internationale rugby. Ze selekteren spelers van over de gehele wereld om te spelen in traditionele wedstrijden, die meer dan regelmatig legendarisch worden. Dat legendarische hebben ze te danken aan hun frivole speelstijl, en de daardoor ontstane schitterende rugbymomenten. Geen mooier dan de try die in de rugbywereld bekend staat als “That Try”.
En nou mocht Tim Visser het veld op voor deze grootheden. Ik zou hier nou heel pedant kunnen schrijven: “Ik ken Tim Visser nog toen hij speelde langs het veld van Hilversum als ik daar moest spelen”, maar dat is overdreven. Het is wel waar dat Tim speelde langs het veld als ik daar moest spelen, maar dat had helemaal geen bal met mij te maken. Tim was daar omdat ik met zijn vader mee mocht spelen. Ik was jong en Marc (Tim’s vader) was groots. Had ik geweten dat Tim zo goed zou worden, dan had ik wel wat beter opgelet. Toen was ik al voldoende star-struck door Marc (zelf al een groot rugbyer met talloze interlands achter zijn naam). In vergelijking met hem was ik veldvulling. Omdat er nu eenmaal 15 man in het veld moeten staan.
Dat ik nu mijzelf heb weten te schrijven in een stukje over Tim Visser, is wel gelijk het dichtste dat ik ooit ga komen bij het rugby van de puntenmachine van de Magners League. Tim kan onvoorstelbaar beter rugbyen dan ik. Hij is groot, sterk, snel, mobiel en dodelijk met de bal in zijn handen. En hoewel Tim op de wing speelt (veel verder van de scrum kan je niet staan in het veld), denk ik dat hij ook gewoon een betere prop is dan ik.
Tim is niet de eerste Nederlander, die is geselekteerd voor de barbarians. De eerste was George de Vries (van AAC rugby) en daarna zouden Yves Kummer en Tim Schumacher (beide DIOK) nog volgen. Maar Tim is wel de eerste die geslekteerd werd voor een wedstrijd tegen een test nation (George en Yves werden gelekteerd voor wedstrijden tegen clubteams (op de traditionele paastoernee van de Barbarians) en Tim Schumacher speelde tegen de Armed Forces). Kortom; rugbygeschiedenis.
Voor Engeland was deze wedstrijd het begin van hun voorbereidingen op de wereldbeker, later dit jaar in Nieuw Zeeland. Dit weekeinde werden ook de finales gespeeld van de Premiership en de Magners League en halve finales in de Top 14, dus niet alle standaardinternationals waren beschikbaar. Er waren vijf debutanten bij de Engelsen, maar geen van die mannen zou geslekteerd zijn als ze niet op een lijstje stonden om mee te gaan naar Nieuw Zeeland (althans voor vanmiddag).
En als er minder slektiemogelijkheden waren voor de Engelsen voor deze wedstrijd, dan geldt dat om dezelfde reden nog veel meer voor de Barbarians.
Ik ging er dus eens goed voor zitten.
Engeland begon lekker aan de wedstrijd. Het was duidelijk dat de spelers begrepen waarom ze op het veld stonden. Om te winnen en om een plaatsje in de selektie van coach Martin Johnson voor de Wereldbeker. Binnen drie minuten maakten de Engelsen de eerste try van de wedstrijd.
De Barbarians beantwoorden echter rap. In Baba stijl, danste de Franse fly half door de verdediging van Engeland en speelde de bal af aan zijn Franse mede barbaar (met de schitterende naam Benoit Baby). Het woord dat doorgaans wordt gebruikt voor dit soort van akties, speciaal als het wordt gedaan door Fransmannen en al helemaal bij de Barbarians, is “flair”.
Engeland kan ook schitterend rugby spelen, maar dat wordt nooit beschreven met “flair”. “Methodisch” en “efficiënt” zijn eerder de woorden waarmee het spel van Engeland doorgaans wordt beschreven. Ook eerlijk zijn; wie zou het durven om onder Martin Johnson aan te komen met de suggestie te spelen met “flair”. De grote man zal daar een kant & klaar antwoord op hebben: “flair is voor fransen en daar win je geen wereldbekers mee”. Waarmee ook gelijk HET verschil tussen Meneer Johnson en iedere willekeurige Fransman op aarde (“Wat is het verschil tussen Vincent Robin uit Lyon en Martin Johnson?“) is neergezet.
Dus toen Engeland een strafschop kreeg, besloten ze die dan ook te konverteren. Er was wel afkeurend gemor in het publiek, maar niet te luid (Martin Johnson heeft de wind er goed onder zitten).
Engeland ging lekker tekeer. Ze maakten nog een try en daarna nog één, die prachtig was. De Barbaren hadden het niet beter kunnen doen. Zeker niet op dat moment, want het leek er op dat ze wel zin hadden in aanvallen, maar niet zo in verdedigen. Dit zou wel eens een vervelende middag kunnen worden voor de vrijbuiters.
Met de bal waren ze echter levensgevaarlijk. Ze stormden op de trylijn van Engeland af en als niet één van de Engelsen eens uitgebreid op de bal was gaan liggen hadden ze ook zeker geskoord. Niet dus, maar de spelbederver aan Engelsen kant kreeg wel een gele kaart. De Barbarians kregen een bult scrums op Engeland’s vijfmeterliijn, gedurende welke ze de voorwaartsen van Engeland eens lekker door de gehaktmolen haalden. Normaliter zou dat leiden tot een try, maar die wisten de mannen in zwat-wit op magistrale wijze te verpesten.
Het was nu Engelands beurt weer om aan te vallen en dat deden ze met veel enthousiasme, totdat de Koning van de Vrijbuiters, Michalak, een interceptie maakte en met een spurt naar de trylijn de Baba’s weer terug bracht in de wedstrijd.
Ruststand 24-14.
De tweede helft begon een stuk lekkerder voor de Barbarians. Na zo’n tien minuten liet Michalak zien dat het oevre van Tim Visser goed bestudeerd had, want hij zette zijn wing vrij met een uitgemeten kick over de breedte van het veld. “Vrij” is dan wel een beetje betrekkelijk, want er moest nog wel iemand opzij geduwd worden en een heel eind worden gerend. 24-19.
Het jongensboek dat Tim Visser aan het schrijven is, had hiermee weer een prachtig hoofdstuk erbij. Uitgenodigd worden door de Barbarians en dan nog skoren ook. Op Twickenham! Ik stel mij zo voor dat de familie Visser op de tribune een uitermate genoeglijke middag beleefde. Laten wel zijn; kan het beter?
Het kon in ieder geval beter met de Barbarians. In de scrum werden de voorwaartsen van Engeland volkomen gesloopt. Met name de Italiaanse prop Salvatore Perugini had hier een groot aandeel in. Al was het betere sloopwerk van de Georgiër aan de andere kant ook niet te versmaden. Maar het was Perugini waar de aandacht van de kommentatoren naar uitging. Die claimden dat de Italiaan, licht illegaal, zijn tegenstander van de zijkant aanviel, waarmee zij gelijk lieten zien geen bal verstand te hebben van het nobele werk van de prop. Toegeven; Salvatore zat vaak aan de zijkant, maar als zijn tegenstander hem wat meer had aangevallen, dan had dat helemaal niet gekund. De kommentatoren claimden dat de scheidsrechter maar eens aan de andere kant van de scrum moest komen staan, zodat ie de Italiaanse snoodaard terecht zou kunnen wijzen. Toen de scheidsrechter dat deed, moest de Engelse prop rechter inkomen en Perugini direkt aanvallen. Dat leidde er vervolgens toe dat de Engelse prop inderdaad niet meer van de zijkant werd aangevallen, maar gewoon heel hard achteruit werd geduwd.
Laat ik u verzekeren dat het laatste nog veel mooier is voor Perugini en dat hij het liefste had gehad dat alle scrums vanaf het begin zo waren gelopen. Laten we wel wezen Salvatore is geen koekenbakker; het was niet de eerste keer dat ie er stond. Hij heeft er al twee WK’s opzitten (leek triviant feitje; Perugini is de meest gecapte speler zonder ooit een try te drukken (80 interlands)), en was er ook bij toen de Barbarians Nieuw Zeeland versloegen.
Het was dan ook volkomen terecht dat hij Speler van de Wedstrijd werd. Maar nu loop ik op de zaken vooruit.
De Barbarians hadden de smaak te pakken en skoorden nog een try waarmee ze op gelijke hoogte kwamen. En daarna nog één, waarmee de stand op 31-24. Wat zo halverwege de eerste helft op een hele nare middag leek te worden, leek nu een hele grappige te worden.
Dat ging Engeland zich natuurlijk niet laten gebeuren. Als er een team is in de wereld dat in staat is een wedstrijd op slot te gooien en punten te gaan stapelen dat is het Engeland. Ze konverteerden een strafschop om op vier punten te komen. Er werden wat wissels gemaakt en 8 minuten voor tijd maakten ze een try. Ze stonden weer op voorsprong, al was het maar met een enkel punt.
Een wat meer ervaren Engeland had nu wellicht de wedstrijd helemaal dood weten te spelen (overigens ook een kunst), maar ook zonder al die ervaring was het ze wellicht gelukt. Een laatste aanval van de Barbarians werd, bijna, gestopt vlak voor de trylijn. Bijna, want Tim Visser kwam aanstormen, ving de bal en skoorde de laatste try van de wedstrijd. De Barbarians hadden gewonnen. Met Tim Visser als Held van de Wedstrijd.
